Świeży atrament

Nazywam się Dorota Cyran i zarabiam na cudzym życiu. Opróżniam mieszkania po zmarłych, strychy po wyprowadzonych i boksy magazynowe po tych, którzy przestali płacić. W poniedziałek kupiłam za trzysta czterdzieści złotych boks numer sto czternaście: powiększalnik, pudła z narzędziami i metalową kasetkę. W kasetce był zeszyt.

Czytałam go całą noc. To nie jest pamiętnik. To jest rejestr. Ktoś przez kilkanaście lat opisywał ludzi z mojego miasta: jak chodzą, kiedy gaszą światło, gdzie trzymają leki. Sześć razy te opisy urywają się i po pustej stronie zostaje jedno słowo. Zgaszone.

Rano poszłam na policję. Dyżurny przekartkował, uśmiechnął się i poradził, żebym nie czytała takich rzeczy na noc. Bo w Starzewie, proszę pani, od dwudziestu lat nie było żadnego morderstwa.

Może i nie było. Tylko że ostatnie osiem stron tego zeszytu jest napisane świeżym tuszem. I ktoś na nich patrzy na kobietę w białym rękawie. Jeszcze żywą.