Kołyska

Nazywam się Iga Reszka i nagrywam „Zimne kartoteki”. Trzeci sezon miał być o czymś innym, ale w marcu prokuratura wrzuciła jedno zdanie do komunikatu prasowego: badanie DNA w sprawie zabójstw na Podwalu z lat 1989-1990 nie doprowadziło do ustalenia sprawcy. Nikt się nawet nie zatrzymał przy tym zdaniu. Ja się zatrzymałam.

Zima przełomu 1989 i 1990. W Grodźcu kończy się jedna epoka, a milicja liczy dni do weryfikacji. W ciągu czterech miesięcy w starej dzielnicy Podwale ginie pięcioro starszych ludzi, każde we własnym mieszkaniu, każde ułożone potem starannie w łóżku, jak do snu. Prasa nada sprawcy imię: Duszyciel z Podwala. Akta trafią na półkę, zanim ktokolwiek zdąży je naprawdę przeczytać.

Trzydzieści pięć lat później ktoś w laboratorium zdejmuje ślinę ze znaczka na jedynym anonimie w sprawie. Wynik prowadzi w stronę pewnej rodziny i tam się urywa: ten, na kogo wskazuje baza, ma żelazne alibi. Umorzono. Znowu.

Mam skany akt od człowieka, który w 1990 roku był przy oględzinach. Mam mikrofon i sześć odcinków sezonu. I mam pytanie, którego nikt wtedy nie zadał: co, jeśli seria była tylko ramą dla jednego obrazu?